ความสดใส.........ในวัยเรียน.

รักทั้งทีตองรักให้ถูกที่
รักถูกที่หมายถึง เธออยู่โรงเรียนไหนล่ะ คนเราจะคบกันแบบนาน ๆ มันต้องมีเวลาเรียนรู้กันให้มากที่สุด อย่าลืมว่าเราอยู่โรงเรียนแทบจะมากกว่าอยู่บ้านด้วยซ้ำ ไม่ต้องถึงขนาดต้องรักคนในห้องเดียวกันก็ได้ (เห็นมานานเบื่อมัน) เอาเป็นว่าถ้าจะมีกิ๊กมีกั๊กสักคน ไม่ต้องถ่อสังขารไปมองไกลถึงโรงเรียนต่างอำเภอ ประมาณว่าเจอกันตอนแข่งกีฬาอะไรอย่างนี้

ถ้าเป็นแบบนี้ความสัพพันธ์จะฉาบฉวย เพราะจะจี๋จ๋าอย่างมีสีสันแต่ตอนแรก ๆ เท่านั้นแหละ ต่อให้สวีทอย่างไร ความห่างไกลย่อมทำให้ห่างเหิน แล้วก็ขาดกันไป

รักให้ถูกเวลา
รักลูกเวลาก็สำคัญไม่น้อย คือเราต้องดูก่อนว่า ถ้าเขามาปิ๊งเราต้องดูให้ดีว่ามีใครมาปิ๊งเขาไว้หรือเปล่า ไม่ใช่เขาเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ มีสาว ๆ ติดตรึม วันนี้ไปเที่ยวกับคนนั้น พรุ่งนี้ไปดูหนังกับคนนี้ มะรืนมะเรื่องไปกับอีกคน

โอ้ว้าว ถ้าแบบนี้คบไปดีแต่เสียเวลา เราจะหลายเป็นเครื่องมือให้เขาบริหารเสน่ห์เล่นๆ ให้เสียอารมณ์เสียความรู้สึก ยกเว้นว่าเขาเคลียร์ตัวเองได้ และเต็มใจคบเราคนเดียว

รักให้ถูกคน
เรื่องรักให้ถูกคนนี้ก็สำคัญมากเหมือนกันคือเรากับเขาต้องมีความเหมาะสมกันในระดับหนึ่ง เขาต้องเป็นคนรักดี รักเรียน รักเพื่อน อาจไม่ต้องเรียนเก่งถึงขั้นอันดับหนึ่ง แต่ก็ต้องไม่ใช่คนที่มีประวัติเสีย หรือมีประวัติเกเร เป็นหัวโจก เป็นนักเลง โดดเรียนตะลอน ๆ เที่ยว หรือไม่ก็ไปรักหนุ่มข้างบ้าน หล่อกินขาดมาดแมนปานพี่ติ๊กเจษฎา แต่ว่าขี้เกียจจะเรียนแบบสันหลังยาว วัน ๆ เอาแต่เที่ยวตะลอน ๆ

คนแบบนี้ไม่น่าจะมีใครรักใช่มั้ยค่ะ แต่บางทีก็มีสาว ๆ บางคนที่คิดว่าตัวเองเป็นนางเอก คือเราจะเปลี่ยนเขาได้ เขาต้องกลับตัวได้เพราะเราถ้าคิดอย่างนั้นแปลว่าอ่านนิยายน้ำเน่ามากไปหน่อยนะที่รัก

ต้องมีอนาคต มีความฝันร่วมกัน
ถ้ารักจะคบกันนาน ๆ จะเป็นรักแท้ เราต้องเผื่อที่ให้ใจเราที่ต้องเติบโตขึ้นไปด้วย คือคนคนนั้นเข้าต้องมีอนาคต มีความสามารถ มีจุดยืน มีความฝัน เรียกว่าไม่ใช่แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ เขาต้องดูเป็นคนที่โตสมวัยตามจังหวะชีวิต ไม่ใช่ไรสาระไปวัน ๆ อยากเรียนต่ออะไร อยากเป็นอะไรไม่เคยคิดไว้เลย

หากมีอนาคตร่วมกัน มีความฝันร่วมกัน เราก็จะได้เดินเคียงข้างกันไป แม้ตัวห่างไกลไปเรียนคนละที่ เราก็จะแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันอย่างเข้าใจ

ฟื้นฐานครอบครัว ใกล้เคียงกัน
ฟื้นครอบครัวก็สำคัญ เพราะถ้าเราถูกเลี้ยงดูถูกอบรมมาในครอบครัวที่มีฟื้นฐานต่างกันมากเกินไป จะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างกันปรับตัวเข้าหากันได้ลำบาก ไม่ว่าจะรักกันแค่ไหน ก็ไปกันไม่รอด อย่างเช่นเธอเป็นลูกคุณหญิง แต่เขาเป็นคนคนใช้ เธอเรียนโรงเรียนนานาชาติ เขาเรียนที่วัดลิงขบ เธอใส่สายเดี่ยวเที่ยวสยาม แต่เขากางเกงขาก๊วยลุยงานวัดอะไรนี้เป็นต้น

ถ้าฟื้นฐานครอบครัวใกล้กัน ผู้ใหญ่ก็จะเข้ากันได้ง่าย ตัวเราก็จะกันได้ง่าย มีวิถีชีวิตเหมือนกัน พูดภาษาเดียวกัน เราจะคบกันไดยั่งยืน

ที่สำคัญต่างคนต้องจริงใจ ถ้าเกิดฝ่ายหนึ่งจริงใจ แต่อีกฝ่ายจิงโจ้ เป็นอันจบเห่ ประเภทรักเร่เพทุบายมีหวังไม่มีวันสร้างตำนานรักเกินสิบปี เอาไว้เล่าให้ลูกหลายฟังว่า พ่อกะแม่คบกันมาตั้งแต่มะยมเลยนะแหมฟังดูโรแมนติดดีไม่น้อยเชียว

“ไม่มีข้อต่อรองใดๆทั้งนั้น วันนี้พอแค่นี้นะคะนักเรียน”

จางเฮียวริ นี่เธอเป็นเพื่อนฉานมะเนี่ย จะบ้าตาย

หลังเลิกเรียน เฮรินยังคงนั่งจ้องสมุดและหนังสือประวัติศาสตร์เกาหลี...

“เอาล่ะวะ คัดก็คัด สู้ตายทาเคชิ เย้!”

เฮรินลงมือคัดแบบที่ว่า บรรจงสุดๆแล้ว - -* เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง กับหนังสือที่ถูกพลิกไปประมาณ 15 หน้า ----ครึ่งทางแล้วเฮริน----- สู้ๆ ตอนนี้ทั้งอาคารดูเหมือนจะมีนักเรียนเหลืออยู่ไม่ถึง 10 คนแล้ว มีเด็กม.ปลายปี 1 ห้องข้างๆกำลังจัดบอร์ดอะไรซักอย่าง และในห้องนี้ ลีเฮรินที่นั่งคัดตัวบรรจงอย่างเดียวดาย

“กรี๊ด ....รุ่นพี่ยังไม่กล้าบบ้านหรอคะ..”... “ว้าย..น่ารักจังเลย”

อยู่ๆก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดของเด็กสาวห้องข้างๆ ซึ่งทำให้เฮรินรู้ได้ทันทีว่าพวกตัวแสบทั้ง 4 กำลังมา....สงสัยพวกนั้นเล่นบาสเสร็จแล้วคงกลับมาเอาของที่ลืมไว้มั้ง

“Hi ไงเพื่อน คัดไปถึงไหนแล้วล่ะ”

“อย่า มา ยุ่ง กับ ชี วิต ฉัน ได้ มะ น่า รำ คาญ”

“อ้าวเฮ้ย อุตส่าหวังดี จะมาอยู่เป็นเพื่อน”

“แทซอง ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันจะโดนแบบนี้มั้ย เอาไงล่ะทีนี้ ได้แกล้งฉันสมใจแล้วนี่ กลับไปอ่านฟิสิกเลยสิ นายจะได้คะแนนท็อปแทนฉันไง”

“เฮรินก็พูดเกินไป แทซองมันไม่เคยคิดแบบนั้นนะ มันแค่แกล้งเล่นๆ ไม่คิดด้วยว่าจะโดนทำโทษแรงแบบนี้ นี่พวกเราก็ก่ะจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ เห็นมะ ไม่มีไครอยากไปอ่านฟิสิกซักกะคน” มินวูอธิบาย

“ก็ไม่ได้บอกให้มาอยู่เป็นเพื่อนซักหน่อย ฉันอยู่ของฉันคนเดียวได้”

“งั้นกลับก็ได้วะ ไปเถอะชีวอน อึนซอง”

ชีวอนกับอึนซองมองหน้ากันด้วยสายตาคำถามว่า เอาไงดีวะ

“เอางี้นะ พวกนายกลับไปก่อน ให้เฮรินใจเย็นแล้วค่อยมาคุยกัน เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนเฮรินเอง”

“มินวูนายก็กลับไปด้วยสิ ฉันอยู่คนเดียวได้จริงๆ”

“นี่มันมืดแล้วนะ อย่าทำตัวอวดเก่งไปหน่อยเลยน่า”

แทซองลากชีวอนกับอึนซองออกไปจากห้อง เสียงกรี๊ดจากสาวๆห้องข้างดังขึ้นอีกครั้ง และเงียบลงเมื่อทั้งสามเดินผ่าน

“ได้กี่หน้าแล้ว เหลือเยอะมะ”

“17 เหลือ 14 จะกลับก่อนก็ได้นะ คงอีกนานกว่าจะเสร็จ”

“พูดมากน่า ทำๆไป จะหลับรอ”

โถๆตานี่ นึกว่าจะตั้งใจมานั่งเฝ้า ที่ไหนได้ก็มาหลับ เฮ้อ...
เวลาผ่านไปอีก---- 2 ชั่วโมง------

“เย้...เสร็จแล้ว มินวู”

โห หลับสนิทเลยแฮะ จะว่าไป ตอนหลับตานี่ก็น่ารักดีแฮะ คิดๆดูแล้วก็ไม่น่าแปลกเนอะ ที่คนกลุ่มนี้จะเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ ไหนจะหน้าตาดี เรียนก็เก่ง เป็นพวกบ้ากีฬาอีกด้วย..

“มินวู มินวู ตามินวู ”

“หาๆ เสร็จแล้วหรอ”

“อี๋ น้ำลายยืด”

“เฮ้ย ล้อเล่นน่า ไม่เห็นมีเลย”

“555+”

“- -* เสร็จแล้วหรอ คัดน่ะ”

“อื้ม ป่ะ กลับบ้านกัน”

มินวูเดินไปส่งฉันที่บ้าน เราช่วยกันท่องสูตรฟิสิกส์ไปตลอดทางจนถึงบ้านฉัน ณ เวลา 3 ทุ่มกว่าๆ

“ขอบใจมากนะที่อยู่เป็นเพื่อน แล้วยังอุตส่ามาส่ง ^^”

“ด้วยความยินดีครับคุณผู้หญิง ไปละ บายๆ”

“บายๆค่ะ”

ถ้าฉันมีแฟนดีๆแบบนี้คงดีเนอะ แล้วทำไมฉันไม่เป็นแฟนกับตานี่น่ะหรอ เพราะเราเป็นเพื่อนกันน่ะสิ คำว่า “เพื่อน” มันขวางทางเราทั้งคู่เอาไว้ล่ะมั้ง
-------------------------
หลังการสอบฟิสิกส์มหาโหดผ่านพ้นไป